
Wout van Laar, ‘Kerken als heelmakende gemeenschappen' |
||
| Kerken als helmakende gemeenschappen (1) |
||
Tot voor kort leefde het onderwerp healing , genezing/heelheid, niet echt in de kerken. Het gaf veel mensen de onmiddellijke associatie aan kwalijke praktijken van al te enthousiaste 'gebedsgenezers' uit de pinksterbeweging. Is het eerste wat de doorsnee-Nederlander bij die term in de gedachte komt niet het tenenkrommend optreden van het genezend medium Jomanda uit Tiel? Wout van Laar acht die Hollandse kopschuwheid bij dit thema niet op zijn plaats. Wereldwijd op de agenda Zelf woonde ik in november in Santiago, Chili, een boeiende consultatie bij van de Latijns-Amerikaanse Raad van Kerken (CLAI) en de Wereldraad over de relatie tussen heelmaking en zending. Voor het eerst waren de pinksterchristenen veruit in de meerderheid, zodat zij hun stempel zetten op het samenzijn. De tijden zijn veranderd. De krachtige bazuin van de bevrijdingstheologie wordt niet langer gehoord. Het evangelie wordt nu vooral verstaan als een kracht tot heelmaking en verzoening. Uit getuigenissen bleek hoe velen de weg van de navolging vinden via genezing, van henzelf of van vrienden en buren. In situaties waar gezondheidszorg niet toegankelijk is, blijft alleen de weg naar boven open: "Heer, ik heb geen geld voor de dokter, maar ik ken u als een God die leeft". De brief aan de kerken aan het slot deed een oproep aan de kerken: laten wij erkennen dat de dienst van genezing integraal onderdeel is van de verkondiging van het evangelie. Bij de deelnemers klonk de wil en de overtuiging door om waar maar mogelijk te werken aan 'heelmakende gemeenschappen' aan de basis, in de slums en op het platteland. Plekken van hoop temidden van talloze vormen van gebrokenheid en pijn, waar God als Heelmeester kan worden ontmoet en ervaren. Definitie De Nederlandse Zendingsraad schreef onlangs een publicatie met de bedoeling een aanzet te geven voor de discussie in eigen land. Deze publicatie, die in het laatste jarenverslag is te vinden, is bedoeld als een handreiking om de komende tijd met het thema healing aan de slag te gaan, vooral ook praktisch en samen: als 'oecumenici' en 'evangelischen', als rooms-katholieken en pinksterchristenen, als blanke en zwarte christenen. Misschien loopt er een lijn naar de Wereldzendingsconferentie van Athene. Maar vooral ook hebben we de eigen samenleving op het oog. Daar doen zich ontwikkelingen voor die de heelheid van de mens ernstig schaden en die in menig opzicht lichamelijk, sociaal en geestelijk ziekmakend zijn. Enerzijds beleven we een tijd van grote welvaart, ondanks de huidige stagnatie in de economische groei. Anderzijds gaan veel mensen gebukt onder tal van vormen van gebrokenheid. Er bestaat een gevoel van onzekerheid in onze risicosamenleving, angst voor de implicaties van een multiculturele samenleving en onbehagen over bureaucratische en politieke zelfgenoegzaamheid. De complexiteit van deze situatie doet vele 'doctors of society' verzuchten: wat is er aan de hand? Hoe kunnen we de 'patiënt' weer gezond krijgen? Kerken delen in die verlegenheid. Tegelijkertijd realiseren zij zich een taak te hebben om in de vele vormen van gebrokenheid helend aanwezig te zijn. In die situatie is het van cruciaal belang te komen tot een dieper verstaan van de roeping van de kerk ten aanzien van de dienst van genezing. Kunnen onze gemeenten en parochies zich vernieuwen tot gastvrije en heelmakende gemeenschappen, waar de bevrijdende aanwezigheid van Jezus als Heiland als nieuw wordt ervaren? En is daarin ook plaats voor genezingspraktijken en liturgieën die daaraan een verantwoorde vorm geven? |
||
|
||